اباعبداللَّه الحسين در راه خشنودى خداوند متعال همهء اهل بيت خويش را با در نظر داشتن اين امر كه ايشان اسير و به بند كشيده خواهند شد ، با خود به كربلا آورد .
بدين سان ، امام حسين عليه السلام با انقلاب جاودان خويش براى ما جاى هيچگونه عذر و بهانه را باقى نگذاشته است . پس چرا بر عليه نظامهاى طاغوتى و ستمگر انقلاب نمىكنيم ؟ از كه مىترسيم ؟
چه راهى را بايد دنبال نماييم ؟
ما بايد راه خويش را از هم اكنون مشخّص كنيم كه آيا با امام حسين عليه السلام هستيم و يا با يزيد ؟ در اينجا راه ميانهاى هم وجود دارد كه به راه يزيد نزديكتر است ؛ و آن راهى است كه شريح قاضى در آن قدم گذاشت و ادّعا كرد كه در پيكار عليه امام حسين عليه السلام وارد نخواهد شد ولى سرانجام با لشكريان يزيد بن معاويه همراه شد .
بايد به دنبال علّت وقوع حماسهء كربلا جستجو نماييم تا به پاسخ آن دست يابيم . پاسخى كه مىگويد : خداوند متعال مقدّر ساخته تا اين واقعه و حماسه به نمونه والايى براى مؤمنين مكتبى كه راه اباعبداللَّه را مىپيمايند ، مبدّل شود و همچنين ديگر جاى هيچگونه عذر و توجيهى براى انسانى كه مىخواهد در برابر طاغوتيان تسليم نشود ، باقى نماند .
بنابراين ، امام حسين عليه السلام نشانه و نمونه والايى براى انقلاب اسلامى باقى خواهد ماند .
علىرغم اينكه نزديك به 1400 سال از حادثهء كربلا مىگذرد ، ولى مىبينيم هر سال بر شور و حرارت عاشورا افزوده مىگردد ؛
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 199
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٩٩