مىباشد . همان كتابى كه « ثقل اكبر » است و امام حسين عليه السلام به خاطر قرآن ، خود را قربانى نمود . پس اگر قرآن در ميان ما تنها بماند و هيچ يك از ما در آياتش تدبّر و ژرفانديشى نكند ، تفسيرش را نخواند و در زندگانيش به اجرا نگذارد ، هر آينه از آنهايى خواهيم بود كه تيرها را به سوى قلب مقدّس امام حسين عليه السلام نشانه گرفتند .
سخن آخر اينكه ، اگر ديديم آب رودى فروكش كرده نبايد آن را از خاك پر كنيم و اگر ظرفى را ديديم كه در آن غذايى نيست نبايد آن را بشكنيم و اگر قرآن را ديديم كه اجرا نمىگردد ، نبايد ظاهرش را پاره نماييم ؛ بنابراين بايد هميشه مراسم امام حسين عليه السلام گرم و پر حرارت بماند ؛ حتّى اگر براى مدّتى ، از بيشتر مضامينش تهى شده باشد . چرا كه انسانهايى خواهند آمد و اين خلأ را پر خواهند نمود و اين قضيه را به قضيّهاى پيشتاز دگرگون خواهند ساخت .
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 196
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٩٦