بايد بدانيم كه مقام امامت والاتر و برتر از مقام نبوّت است . پس از آنكه خداوند حضرت ابراهيم - از پيامبران اولوالعزم - را به پيامبرى مبعوث گردانيد ، او را با شديدترين آزمايشها همچون افكندن وى در آتش ، يا هجرت نمودن كه در آن همسر و فرزند خود را در بيابانى بىآب و علف - نزد بيتالحرام - رها نمود و يا امر به قربانى كردن پسرش به دست خود و نيز آزمايشهاى بزرگ ديگرى ، امتحان نمود .
هنگاميكه حضرت ابراهيم همه اين آزمايشها را با سربلندى پشتسر گذاشت ، خداوند متعال مقام امامت را به او عطا فرمود : ( وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَاماً قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لَايَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) « 1 » « هنگاميكه خداوند ، ابراهيم را با وسايل گوناگونى آزمود ؛ و او به خوبى از عهده اين آزمايشها برآمد . خداوند به او فرمود :
من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم . ابراهيم عرض كرد : از دودمان من نيز امامانى قرار بده . خداوند فرمود : پيمان من ، به ستمكاران نمىرسد . »
پس اگر ما اين حقيقت را درك نموديم و نيز درك كرديم كه آقاى ما ، حضرت مهدى ( عج ) امام است ؛ يعنى مقامى والاتر از نبوت را دارا مىباشد و نيز اينكه او در كنار ما زندگى مىكند و ما را از جائى كه نمىبينيم ، مىنگرد . از حال ما آگاه است و كارنامه اعمال ما را كه هر روز بر او عرضه مىگردد ، بررسى مىنمايد . همچنين ما نياز شديدى به او ، بركات ، نور و عشق او داريم ، تا گناهان ما را شفاعت نمايد و ما را در مسير حقّ و راستى راهنمايى كند . اوست كه به ما وحدت
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 124 .