( 63 )
و از خطبههاى آن حضرت است
هان ! دنيا خانهاى است كه از گزند آن ايمنى نيست ، مگر - هم - در آن خانه . - كارى كنند كه توشهء آخرت است - نه به كار دنيا پردازند - چه آن مايهء حسرت است - . مردم به دنيا مبتلايند ، و به بوتهء آزمايش در آيند . پس آنچه براى دنيا گرفتهاند ، حساب آن بكشند ، و از آنان بستانند ، و آنچه براى جز دنيا به دست آوردهاند ، بدان رسند و در نعمت آن بمانند . دنيا در ديدهء صاحب خردان ، چون سايهء پس از زوال است ، كه گسترده ناشده در هم رود ، و افزون نشده كاهش يابد .
( 64 )
و از خطبههاى آن حضرت است
بندگان خدا ! از - نافرمانى - خدا بپرهيزيد ، و پيش از رسيدن اجل به كار برخيزيد . آنچه را براى شما مىماند ، بدانچه از دستتان مىرود بخريد . - دنيا را واگذاريد و كردار نيك را با خود ببريد - بار بربنديد كه - شما را در اين خانه نمىگذارند ، - پى در پى به رفتن از آن وامىدارند آمادهء مرگ باشيد - كه آينده است - و سايهء خود بر شما افكنده است . چون مردمى باشيد كه بانگ بر آنان زدند و بيدار گشتند ، دنيا را ناپايدار ديدند و از سر آن گذشتند ، - آخرت جاويدان را گرفتند - و جهان فانى را هشتند . چه خداى سبحان شما را به بازيچه نيافريد ، و به خود وانگذاشت ، - تا هر چند كه خواهيد در دنيا به سر بريد - . ميان شما تا بهشت يا دوزخ - فاصلهء اندكى است كه - جز رسيدن مرگ نيست . مدّت زمانى كه چشم بر هم زدنى كوتاهش سازد ، و آمدن ساعت - مرگ - بيخ و بن آن را براندازد ، چه كوتاه مدّتى است ، و غايبى - مرگ - كه گذشت شب و روز آن را مىخواند ، سزاوار است شتابان باز آيد ، و پيكى را كه مژدهء رستگارى يا پيام نگونبختى و خوارى همراه دارد ، نيك پذيره شدن شايد . پس ، در دنيا از دنيا چندان توشه برداريد كه فردا خود را بدان نگاه داريد . پس ، بنده بايد پرواى پروردگار دارد ، خيرخواه خود باشد و پيش از