دوستى و بردبارى گور زشتيهاست . [ يا كه فرمود : ] آشتى كردن ، نهان جاى زشتيهاست و آن كه از خود خشنود بود ناخشنودان او بسيار شود .
7
[ و فرمود : ] صدقه دارويى است درمانبخش و كردار بندگان در دنياى آنان پيش ديدههاشان بود در آخرت ايشان - هرچه را در اين جهان كنند ، در آن جهان بينند - .
8
[ و فرمود : ] از اين آدمى شگفتى گيريد : با پيه مىنگرد و با گوشت سخن مىگويد : و با استخوان مىشنود ، و از شكافى دم بر مىآورد .
9
[ و فرمود : ] چون دنيا به كسى روى آرد ، نيكوييهاى ديگران را به دو به عاريت سپارد ، و چون به دو پشت نمايد ، خوبيهاى او را بربايد .
10
[ و فرمود : ] با مردم چنان بياميزيد كه اگر مرديد بر شما بگريند ، و اگر زنده مانديد به شما مهربانى ورزند .
11
[ و فرمود : ] اگر بر دشمنت دست يافتى بخشيدن او را سپاس دست يافتن بر وى ساز .
12
[ و فرمود : ] ناتوانترين مردم كسى است كه نيروى به دست آوردن دوستان ندارد ، و ناتوانتر از او كسى بود كه دوستى به دست آرد و او را ضايع گذارد .
13
[ و فرمود : ] چون طليعهء نعمتها به شما رسيد ، با ناسپاسى دنبالهء آن را مبريد .
14
[ و فرمود : ] آن را كه نزديك واگذارد ، يارى دور را به دست آرد .
15
[ و فرمود : ] هر فريب خورده را سرزنش نتوان كرد .
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 362
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٦٢