سياست در اسلام ، همچون جامعه وامور شخصى ، محراب عبادت و معراج مؤمن است . به خاطر خداست كه مؤمن از ولّى امر خويش فرمان مىبرد و در راه خدا به نبرد با دشمنان خدا مىشتابد و براى كسب خوشنودى خداست كه زير درفش جنبش دينى گرد مىآيد و او امر دين را به اجرا مىگذارد و براى تبعيّت از فرمان خداست كه با طاغوت به مخالفت مىپردازد و بر ضدّ قدرت ستمگر مىشورد و موجوديّتى سياسى به جاى آن بنا مىنهد . . .
از اين رو كلمهء تقوا و نه غيرت جاهلى و عصبيّت تنگ و محدود آن ، محور جامعهء اسلامى مىگردد و به صورت نقطهء عطف آن و زنجيرى كه اركان جامعه را به هم مىپيوندد ، در مىآيد . از همين روست كه در قرآن مىخوانيم :
( إِذْ جَعَلَالَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً ) « 1 » .
« هنگامى كه كفر ورزان در دل خويش حميّت نهادند ، حميّت جاهليّت پس خداوند آرامش خود را بر پيامبرش و مؤمنان فرو فرستاد و كلمهء تقوا را همراه ايشان كرد كه آنان بدان سزاوارتر و شايستهترند و خدا به همه چيز داناست . »
فرق بسيارى است ميان غيرت جاهلى و كلمهء تقوا . چون حميّت كه
هامش
( 1 ) - سورهء فتح ، آيهء 26 .