و مقدم اين مولود بزرگ را به وى مباركباد مىگفتند . درميان اينان جوانى نيز بود كه نسبت به تولد اين كودك ، بيش از ديگران توجّه نشان مىداد . او به كودك مىنگريست امّا نه آنچنان كه مردان ديگر به او مىنگريستند . اين جوان محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله نام داشت كه همواره به عنوان يكى از اعضاى خانوادهء ابوطالب به شمار مىآمد . وقتى كه وى طفل را بغل گرفت آيات خدا را خواند و از آن كودك در شگفت شد و ميلادش را تبريك گفت .
نقل كردهاند كه اين كودك چشمانش را جز بر چهرهء مبارك پسر عمّش ، پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله ، نگشود . او را على نام نهادند . مادرش براى او نام « حيدر » را برگزيد . اگرچه اين نام حاكى از كمال جسمانى كودكى بود كه قهرمانيهاى آينده را به ياد مىآورد امّا نام ديگر ( على ) نشانگر برترى وى در امور معنوى به حساب مىآمد .
ميلاد معجزهآسا
ولادت على عليه السلام ، همچون شهادت وى گواه حقى بر راستى رسالتهاى الهى است . او در تمام ابعاد حياتش ، از ولادت تا شهادت ، آيت بزرگ خداوند به حساب مىآيد . به راستى چرا بايد ولادت پيامبران و امامان هميشه با عجايب و شگفتيها همراه باشد ؟ حضرت موسى عليه السلام در صندوقى گذارده شد و در درياى نيل رها گشت و دريا او را به ساحل برد تا در پناه خدا پرورش يابد !
حضرت عيسى عليه السلام ، بدون آن كه پدرى داشته باشد زاده شد و در كودكى در گهواره با مردم لب به سخن گشود !
. . . ولادت پيامبر بزرگ اسلام حضرت محمّد صلى الله عليه و آله نيز با حوادثى همراه بود .
كنگرههاى كاخ پارس فرو ريخت و شعلههاى سربر كشيدهء آتشكدههاى آنها فرونشست و آب درياچهء ساوه به خشكى گراييد و . . .
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 79
مساهمون: شريعت
ص٧٩