وصف پيوسته از گفتن ذكر لا إله الا اللَّه باز نمىايستاد . ما را جمع مىكرد و به ما مىفرمود كه تا سرزدن آفتاب ذكر خدا بگوييم و هر يك از ما را كه مىتوانست بخواند به تلاوت قرآن فرمان مىداد و هر كه نمى توانست ، مىفرمود ذكر بگويد . « 1 »
امام صادق عليه السلام در همين باره باز مىفرمايد :
من بستر پدرم را مىگستردم و انتظار مىكشيدم تا بيايد . چون او به بسترش مىآمد و مىخوابيد من نيز به سوى بستر خود مىرفتم . شبى او دير كرد و من به جستجويش به مسجد رفتم . مردم همه در خواب بودند . ناگهان پدرم را ديدم كه در مسجد به حال سجده است . در مسجد جز او كس ديگر نبود . نالهاش را مىشنيدم كه مىگفت : پيراستهاى پروردگارا ! تو ، به حقيقت پروردگار منى . از روى تعبّد و بندگى تو را سجده مىكنم . معبودا ! كردار من اندك است پس تو خود آن را برايم دو چندان كن . بار الها ! مرا از شكنجهات در روزى كه بندگانت را بر مىانگيزى ، در امان نگاه دار و بر من نظر كن كه تو البته توبه پذير و مهربانى . « 2 »
آنحضرت بسيار به قرآن عشق مىورزيد و بدان علاقه نشان مىداد و تحت تأثير آيات آن قرار مىگرفت . ابان بن ميمون قداح گويد : ابو جعفر عليه السلام به من فرمود : قرآن بخوان ؟ پرسيدم : از كدام سوره بخوانم ؟ فرمود : از سوره نهم ( توبه ) . ابان گويد : آمدم كه حواس خود را بر آن سوره متمركز كنم آنحضرت فرمود : از سورهء يونس بخوان ابان گويد : اين آيه را خواندم :
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَى وَزِيَادَةٌ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ . « 3 »
هامش
( 1 ) - حلية الاولياء ، ص 298 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 301 .
( 3 ) - سورهء يونس ، آيهء 26 .