مىفرمود كه فقيران را با بهترين نامهايشان صدا بزنند . « 1 »
ابو نعيم اصفهانى به هنگامى كه از امام باقر در كتاب خود ( حلية الاولياء ) نام مىبرد او را با اين صفات وصف مىكند : حاضر ، ذاكر ، خاشع ، صابر ابو جعفر محمّد بن على الباقر . « 2 »
در بارهء خشوع فراوان آن امام در برابر خداوند ، از افلح ، آزاد كردهء ابو جعفر بشنويم كه چه مىگويد : با محمّد بن على به قصد حج بيرون شدم . چون به مسجد در آمد به خانهء خدا نگريست با بانك بلند گريست . عرض كردم : پدر و مادر فدايت مردم به شما مىنگرند اى كاش اندكى صداى خود را پايين مىآورديد . امام به من پاسخ داد : واى بر تو اى افلح ! چرا نگريم ؟ ! شايد خداى تعالى در اثر اين گريه بر من به مهربانى بنگرد و فردا در پيشگاهش سر فراز و رستگار شوم . افلح گويد : آنگاه امام طواف كرد و سپس آمد تا نزد مقام نماز گزارد سپس سر از سجودش برداشت و ديدم كه پيشانى آنحضرت از بسيارى اشك ، خيس و تر شده است .
افلح مىافزايد : آنحضرت هر گاه مى خنديد ، مىفرمود : خداوندا بر من خشم مگير ! « 3 »
فرزند بزرگوارش امام جعفر صادق عليه السلام در وصف اخلاص و عبادت پدرش چنين مىفرمايد :
پدرم بسيار ذكر خدا مىگفت . من با او مىرفتم ، و او ذكر خدا مىگفت . با او غذا مىخوردم و او ذكر خدا مىگفت . با مردم سخن مىگفت ، امّا اين امر او را از ذكر خدا باز نمىداشت . زبانش را مىديدم كه به كامش مىچسبيد و با اين
هامش
( 1 ) - فى رحاب ائمّة أهل البيت - سيرة الباقر ، ص 6 .
( 2 ) - حلية الاولياء ، ص 289 .
( 3 ) - همان مأخذ ، ص 290 .