امامت بالاعم ، و به درجات والاى امام باقر بالاخص ، افزايش مىدهد .
حلبى از امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : عدّهاى بر پدرم وارد شدند و از او پرسيدند : شاخصهء امام چيست ؟ آنحضرت فرمود : حدّ و شاخصه امام بس بزرگ است . چون بر او داخل شويد حرمتش را پاس داريد و در بزرگداشتش بكوشيد و بدانچه مىآورد ايمان آريد ، بر اوست كه شما را هدايت كند و در او خصلتى است كه چون بر او وارد شويد هيچ كسى نمىتواند به خاطر بزرگى و ابهّت وى خيره به دو بنگرد ، زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين بود و امام نيز چنين است . پرسيدند : آيا شيعيانش را مىشناسد ؟ فرمود : آرى همان ساعت كه آنها را ببيند مىشناسد پرسيدند : پس آيا ما از شيعيان توييم ؟
فرمود : آرى ، همه شما . پرسيدند : ما را از نشانههاى آن آگاه ساز . فرمود : شما را از نامهايتان و نامهاى پدران و قبيلههايتان آگاه كنم ؟ گفتند : آگاه فرما . پس پدرم آنان را از نامهايشان و نامهاى پدرانشان و قبايلشان آگاه فرمود . گفتند :
درست گفتى ، پدرم فرمود : آيا آگاه كنم شما را از آنچه در سر داريد ؟
مىخواهيد در بارهء اين سخن خداوند تعالى كه فرمود : كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ . بپرسيد ما علم خود را به هر يك از شيعيانمان كه بخواهيم اعطا مىكنيم . آنگاه پرسيد : اينها شما را قانع مىكند ؟ گفتند : ما به كمتر از اين هم قانع مىشويم . « 1 »
عبداللَّه بن معاويه جعفرى ماجراى خود را با والى مدينه كه وى را با نامهاى تهديد آميز به سوى امام باقر روانه كرده بود ، نقل مىكند . وى مىگويد :
آنحضرت اصلًا از نامهء والى مدينه بيمناك نشد چون خداوند وى را آگاه ساخته بود كه آن والى به زودى از كار بر كنار مىشود . عبداللَّه بن معاويه در تفصيل اين
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 46 ، ص 244 .