دعاها ، پرتويى از قلب روشن شدهء او به ايمان و سيلابى از دل نورانى او به عشق خدا بود .
اين واژهها بر لبان مردى جارى مىشد كه در محبّت پروردگارش ذوب مىشد . تمام اين دعاها ، رسا و روانند و هيچ نشانى از تكلّف در آنها ديده نمىشود .
آرى اين نيايشها ، اهداف فراوانى را تحقّق بخشيدند ، برجسته ترين آنها ، آن بود كه به بندگان خدا بياموزد كه چگونه با پروردگار بزرگشان سخن گويند و در بارگاهش گريه و زارى سر دهند ، و خشنودى او را خواستار شوند و به نامهاى نيكش بخوانند و چگونه از او خواهش كنند و چه بخواهند ؟
اين اهداف الهى به نوبهء خود به برخى از امور زندگى بخش ، منتهى مىشد كه معمولًا مورخان هنگام بر شمردن حكمت صحيفه سجّاديه از آنها ياد مىكنند و ما نيز به طور بسيار خلاصه به آنها مىپردازيم :
الف - در دورهء امام زين العابدين عليه السلام فشارها تا آنجا شديد بود كه زينب كبرى عليها السلام براى مدّتى واسطهاى ميان امام و مؤمنان در شؤون امامت بود و به فعاليّت مىپرداخت .
در چنين شرايط دشوارى طبيعى بود كه امام از طريق دعاهايى كه تا امروز نيز همچون نسيمى مُشك بار و آرامش بخش در ميان امّت وزيدن دارد ، بينشهاى وحى و ارزشهاى رسالت را نشر دهد .
ب - امام به عنوان يك انقلابى خدا جو ، از مبارزه با طاغوت و فساد كه او را به خاطر شرايط دشوار زمانه به رنج و سختى مىافكندند ، دست بر نداشت بلكه با نيايشهايى كه دستگاه حكومتى نمىتوانست او را از آنها منع كند به مبارزه با دستگاه طاغوت پرداخت .
بدين گونه خداوند بر ما اتمام حجّت كرده كه هيچ گاه از مبارزه با طاغوتيان از پا ننشينيم و با هر وسيلهء ممكن ، حتّى در سخت ترين شرايط اختناق و سركوب ، به قيام بر ضدّ آنها ادامه دهيم .
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 498
مساهمون: شريعت
ص٤٩٨