سپاهى كه از اين لشكر با امام حسين رو به رو شد متشكل از هزار مرد جنگى بود كه فرماندهى آنان را حر بن يزيد رياحى بر عهده داشت .
« حُر » از امام خواست كه يا بيعت كند و يا آنكه دست بسته به كوفه آيد . امام حسين عليه السلام پيشنهاد او را نپذيرفت و راهى بين راه كوفه و مدينه را انتخاب كرد . حر نامهاى به ابن زياد نوشت و ابن زياد بر لزوم جنگ با امام حسين دستور داد . سپاهى كه شمار آنان به بيش از سى هزار تن مىرسيد به رويارويى امام شتافت . اين دو سپاه در جايى به نام كربلا « 1 » با يكديگر رو به رو شدند .
روز نهم ماه محرّم الحرام بود كه نامه ابن زياد به عمر سعد فرماندهء سپاه بنى اميّه رسيد .
ابن زياد در اين نامه فرمان داده بود كه نخست آب را از دسترس حرم رسول خدا صلى الله عليه و آله ببندند و سپس با آنان جنگ كنند .
امام يك شب از آنان مهلت خواست . چون روز دهم محرّم فرا رسيد يزيديان بر خيمهگاه ابا عبد اللَّه يورش آوردند . هفتاد و دو تن از ياران دلاور امام حسين به مقاومت و مبارزه پرداختند و پس از آنكه دلاوريهاى بسيارى از خود نشان دادند ، يكى پس از ديگرى به خون خويش غلتيدند .
برادران امام نيز در اين ميدان كشته شدند كه در رأس آنان بايد از حضرت ابو الفضل العباس عليه السلام ياد كرد . فرزندان امام حسين عليه السلام نيز به شهادت رسيدند . حتى فرزند كوچك و شير خوارهء وى در آغوشش كشته شد . ديگر كسى جز آنحضرت زنده نبود . امام حسين خود به تنهايى بر صفوف دشمنان حملهور شد و شجاعتى بزرگ از خود نشان داد .
شمار بسيارى از سپاه كوفه كشته شدند . هنوز ساعاتى نگذشته بود كه تقدير با تير غدّار خويش به دست حرمله و با سر نيزهء خويش به دست سنان بن انس
هامش
( 1 ) - كربلا نام جايى است كه با بغداد امروزى 105 و با كوفه 75 كيلومتر فاصله دارد .