حسين در اينجا به جنگ مىپرداخت و پيروز مىشد ، باز هم بى فايده بود . زيرا در پس او دولتى نيرومند و مسلّح وجود داشت كه نيروهايش در همه جا پراكنده و آماده بودند و تنها رسيدن يك سپاه كوچك از طرف حكومت براى خاموش كردن آتش اين انقلاب كافى به نظر مىرسيد . از طرفى حكومت بنىاميّه ، همواره در مكّه پايگاهى محكم براى خود داشت در حالى كه همان وقت كوفه بزرگترين نيروى اسلامى را در خود جاى داده بود .
بايد به اين عامل نيز اين نكته را افزود كه در مكّه مزدوران بنى اميّه بسيار بودند و احتمال داشت كه آنان رواياتى جعل كرده به امام نسبت دهند كه ساحت آنحضرت از آن تهمتها پاك بود . چنان كه پيش از وى همين كار با اميرمؤمنان عليه السلام و به دست ابو هريره صورت پذيرفته بود .
تنها چيزى كه براى امام حسين عليه السلام اهميّت داشت آن بود كه مردم بدانند كه او بر حق است و دشمنانش بر باطل و بدين وسيله آنان نيز به راه حق كه خود وى تبلور آن بود بپيوندند و از راه باطل كه دشمنانش نمايندگان آن بودند ، دورى گزينند .
اگر هم امام حسين اعلان جنگ نمىداد ، باز هم نتيجه آن بود كه به شمشير همين كسانى كه از جانب حكومت مأموريت يافته بودند تا آنحضرت را بكشند و زير لباسهاى احرام سلاح حمل كرده بودند ، كشته شود .
2 - ابن زبير در مكّه سكونت داشت و خود را براى خلافت از امام حسين عليه السلام شايستهتر مىپنداشت . بنابر اين براى او مهم نبود كه براى از
هدايتگران راه نور ، زندگانى سيد الشهداء امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 55
مساهمون: شريعت
ص٥٥