[ خداى رحمان ، بر عرش ( خود ) إستيلا و غلبه يافت ! ] « 1 »
إمام صادق عليه السّلام فرمود : به آن ، توصيف خويش كرده . و اينچنين ، او بر عرش ( عالم وجود ، ) مستولى و غالب است و از خلقش دور ! . بىآنكه ؛ عرش ( هستى ) حامل او باشد و محلّى براى او ! . و ليكن ما ، قائليم كه او ، نگهدار و حامل عرش است . و آنچه دراينباره گفت ، ما قائليم . فرمود :
[ كرسى او بآسمانها و زمين ، وسعت گرفته است . ] « 2 »
از عرش و كرسى ، آنچه او تثبيت فرموده ، تثبيتش كرديم . و اينكه ؛ عرش و كرسى ، حاوى او باشد ! و او نيازمند مكان يا محتاج چيزى از آفريدهاش باشد ، نفيش كرديم . بلكه ؛ آفريدگان ، نيازمند وىاند .
سائل گفت : پس ؛ چه فرقى است بين اينكه دست خود ، طرف آسمان ، بلند كنيد ! يا طرف زمين ، پائين آوريد ؟
إمام صادق عليه السّلام فرمود : آن ، در علم و إحاطه و قدرتش يكسان است . و ليكن ؛ بأولياء و بندگانش دستور فرموده كه ؛ دستشان بسوى آسمان - به طرف عرش او - بلند كنند ، چونكه ؛ او را معدن رزق و روزى قرار داد . پس ؛ آنچه قرآن و أخبار پيامبر أكرم صلّى اللّه عليه و آله ، تثبيتش فرموده ، ما تثبيت كرديم ، جائى كه فرمود : [ دستهايتانرا به طرف خدا بلند كنيد . ] و اين ، فرقههاى أمّت را - تماما - گردهم آورد .
* * *
هامش
( 1 ) -« الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى »طه ، آيهء 5 .
( 2 ) -« وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ . »بقره ، آيه 255 .