دايه به وسيله شير دادن داخل در حكم مادرانند و همچنين زنان رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مادران مؤمنانند زيرا خدا ازدواج با آنها را بر امّت مسلمان حرام كرده و با اين حرمت داخل در حكم مادران مىباشند . امّا در بودن زنان [ براى شوهرانشان ] بسيار بعيد است زيرا نه حقيقتا مادرند و نه داخل در حكم مادران پس سخن ظهار كننده در حقيقت و از نظر احكام شرعى ناپسند است .
« و زورا » ، سخنى باطل و منحرف از حق است .
وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ
؛ خداوند گناه گذشتهء او ( اوس ) را در صورت توبه مىآمرزد .
ثُمَّ يَعُودُونَ لِما قالُوا
؛ در اين عبارت چند قول است :
1 - مقصود كسانى هستند كه قبل از اسلام اين سخن زشت ( صيغهء ظهار ) را مىگفتند و با آمدن اسلام آن را ترك كرده سپس به آن بازگشتند كفاره كسى كه به اين سخن باز گردد آزاد كردن يك بنده است .
و تنها پس از دادن كفاره مىتواند با زنش آميزش كند و جز با كفّاره دادن زنش بر او حلال نمىشود .
2 - معناى آيه اين است كه سپس گفتارشان را جبران كنند زيرا كسى كه كارى را جبران مىكند به آن كار باز مىگردد و ضرب المثل « عاد غيث على أفسد » از همين قبيل است ، يعنى آنچه را باران فاسد كرده بود با اصلاح جبران كرد و معناى آيه اين است كه جبران اين سخن ( ظهار ) با كفاره دادن است . تا حال زن و شوهر به حالت پيش از ظهار برگردد .
3 - مقصود از « ما قالوا » چيزى باشد كه با لفظ ظهار بر خود حرام كردهاند و سخنى را كه گفته شده بجاى چيزى كه دربارهء آن سخن گفته شده قرار دهيم مانند آنچه در سخن خداوند است :
وَ نَرِثُهُ ما يَقُولُ
، « آنچه را او مىگويد ( از اموال و فرزندان ) از او به ارث مىبريم » . ( مريم / 80 ) يعنى سپس قصد مىكنند به منظور بهرهبرى از زن با آميزش يا تماس شهوانى به