وَ أَنِ اسْتَغْفِرُوا
؛ شما را امر به آمرزش خواستن كرد . ضمير در « منه » براى « اللَّه » است : من براى شما از طرف خدا ترساننده و بشارت دهندهام ، مثل :
رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ
« 1 » و ممكن است ، صله براى « نذير » باشد ، يعنى اگر كفر ورزيد ، شما را از طرف خدا و عقوبت او بيم مىدهم و اگر ايمان آوريد شما را به اجر و پاداش او مژده مىدهم .
ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ
؛ از شرك استغفار كنيد و سپس توبه را خالص سازيد و بر آن پايدار باشيد ، مثل :
ثُمَّ اسْتَقامُوا
. « 2 »
يُمَتِّعْكُمْ
؛ تا در دنيا شما را از نعمتهاى فراوان و منافع پشت سر هم بهرهمند سازد .
إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
؛ تا زمانى كه شما را بميراند .
وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ
؛ هر كسى هر چه در دنيا عمل نيك كرده در قيامت ثوابش را مىبيند و هر چه بر آن افزوده خدا نيز بر ثوابش مىافزايد و از پاداش و درجههاى او كم نمىكند .
وَ إِنْ تَوَلَّوْا
؛ در اصل « تتولّوا » بوده و يكى از دو « تاء » حذف شده است .
عَذابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ
؛ منظور روز قيامت است .
در آيهء بعد خداوند نوع عذاب را معيّن كرده است ، بدين ترتيب كه بازگشت آنها به سوى خدايى است كه هر گونه بخواهد مىتواند آنان را عذاب كند .
يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ
؛ از حق ، دور و منحرف مىشوند ، چون هر كس به چيزى رو آورد به تمام دل از آن پذيرا مىشود و كسى كه از چيزى منحرف و روگردان شود دل از آن برمىدارد . در قرائت اهل بيت عليه السّلام «
يثنونى صدورهم
» بر وزن « يفعوعل » از « ثنى » بر مبناى مبالغه ، و نيز با « ت » و « ى » غايب و خطاب ، هر دو خوانده شده است .
لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ
؛ مىخواهند از خدا پنهان شوند تا پيامبر و مؤمنان از انحرافات آنها
هامش
( 1 ) - بيّنه / 2 .
( 2 ) - بيّنه / 2 .