لايمهله النطق اذا اتسع ، و انّا لامراء الكلام و فينا تنشبت عروقه و علينا تهدلت غصونه .
سخن و قلم - مرگ صاحب سخن
ريحانة الادب جلد 4 ، صفحهء 75 ، نقل از شاعرى ملامطيع نام متخلَّص به عرفات :
فلك به سينهء دانا حواله مىسازد
ز شست حادثه هر ناوكى كه يافت گشاد
وظيفه اى كه به من مىرسد ز فضل و هنر
همان كنايهء خصم است و طعنهء حسّاد
مضرتى كه به من از زبان خامه رسيد
كجا رسيد به شريان ز نشتر فصّاد
چو صاحب سخن زنده باشد ، سخن
به نزد همه رايگانى بود
يكى را بود طعنه در لفظ او
يكى را سخن در معانى بود
چو صاحب سخن مُرد آنگه سخن
به از گوهر و لعل كانى بود
زهى حالت خوب صاحب سخن
كه مرگش به از زندگانى بود
سخن
تفسير صافى ذيل آيات اصحاب كهف :
عن الصادق عليه السلام انه ذكر اصحاب الكهف فقال : كانوا صيارفة