صفحه 154 و 155 : دزدى از كتاب ماركس و ماركسيسم راجع به انديشه ديالكتيكى حلاج .
صفحه 155 : در اخلاق عرفانى - مذهبى براى رسيدن به حق بايد نفس و قلب را كشت .
صفحه 157 : دزدى از كتاب ماركس و ماركسيسم .
شك ندارد كه قسمتى از تعبيرات موهم حلاج همان تعبيرات عرفانى است كه هر عارف قشرى متعصب هم دارد ، نظير آنچه شيخ بهايى و خواجه عبدا لله هم دارند رجوع شود به ورقه هاى « عرفان » .
صفحه 164 : علت رواج عقيده حلاج را عقيده مشبّهه مىداند .
سبحان الله ! گيرم مشبّهه خدا را جسم تصور كنند كه در قيامت ديده مىشود ، آيا سبب مىشود كه افكار او را در دنيا قبول كنند ؟
صفحه 175 : خود نقل مىكند كه حلاج در يك نامه نوشته است :
« من الهو هو رب الارباب المتصور فى كل صورة الى فلان . » اين كه دليل وحدت وجود يا حلول است نه دليل ماترياليسم .
صفحه 177 : خليفه فرمود او را به زندان بردند . . . خلق مىرفتند و مسايل مىپرسيدند ( نقل از تذكرة الاولياء ) .
لابد به عقيده مؤلف خلق مىرفتند و مسائل ماترياليسم ديالكتيك را مىپرسيدند ! صفحه 182 ( پاورقى ) : كشف المحجوب و تذكرة الاولياء به دو حسين حلاج قائلند كه يكى عارف و ديگرى رفيق ابوسعيد جنابى قرمطى و ساحر [ بوده است . ] صفحه 184 : ايضاً دزدى ظاهراً از كتاب ماركس و ماركسيسم .
حلاج - اناالحق
حافظ ، قصيده در مدح قوام الدين محمد صاحب عيار ، حافظ