تفسير :
در اين آيات خداى سبحان مردمانى را كه از اين نشانههاى فوق الذكر غافلند و معاد را تكذيب كنند تهديد كرده فرمايد : « إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا » آن مردمانى كه ديدار كيفر و جزاى ما را باور ندارند ، يعنى طمع در ثواب ما ندارند ، و اينكه ديدار كيفر و پاداش را ديدار خود دانست و به خود منسوب داشت ( و لقائنا فرمود ) براى تعظيم و بزرگداشت كيفر و پاداش است . و محتمل است كه معناى جمله اين باشد كه از عقاب ما نمىترسند ، چنانچه « رجاء » به معناى خوف و ترس آمده در گفتار « هذلى » شاعر كه ميگويد :
و در اينجا خداى تعالى ديدار چيزى را كه كسى جز او قدرت بر آن ندارد ديدار خود دانسته چنانچه آمدن فرشتگان را در آيهء شريفهء « هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ » « 2 » آمدن خود دانسته است ، تا عظمت آن را بفهماند . « وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا » و با اينكه دنيا فانى و ناپايدار است براى آن كار ميكنند و كوشش و سعى خود را بدان اختصاص داده بجاى ديگرى اميدوار نيستند . « وَ اطْمَأَنُّوا بِها » و بدان دل بسته و خود را بدان دلخوش كردهاند ، و از تأمل در آيات و نشانههاى ما غافل گشته از آنها پند و عبرت نمىگيرند . « أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ . . . » اينان بكيفر نافرمانيهاشان جايگاهشان دوزخ است ، و پس از تهديد كافران اينك نوبت نويد مؤمنان شده و خداى سبحان دنبال آن فرمايد : « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ » آنان كه خدا و پيغمبران او را تصديق كرده و بعلاوه اعمال صالح و كارهاى شايسته انجام دهند .