اگر آنان را به اعمالى كه كردهاند بازخواست مىكرد در كيفرشان شتاب مىكرد ( چنين نيست ) بلكه قرارى دارند كه هرگز در قبال آن گريزگاهى نيابند . ( 58 ) اين دهكدهها هنگامى كه ستم كردند هلاكشان كرديم و براى هلاك كردنشان زمانى قرار داديم . ( 59 ) و ( ياد كن ) چون موسى به شاگرد خويش گفت آرام نگيرم تا به نقطهء برخورد دو دريا برسم يا مدّتى دراز به سر برم . ( 60 ) و همين كه به آنجا رسيدند ماهيشان را از ياد بردند و آن ماهى راه خود را به طرف دريا پيش گرفت . ( 61 ) و وقتى از آنجا گذشتند ( موسى ) به شاگردش گفت : غذايمان را بياور كه براستى از اين سفر خستگى بسيار ديديم . ( 62 ) گفت : آيا ديدى كه وقتى به آن سنگ پناه برديم من ماهى را از ياد بردم و جز شيطان آن را از يادم نبرد تا به يادش باشيم و عجيب آنكه او راه دريا در پيش گرفت . ( 63 ) گفت اين همان است كه مىجستيم پس با جستجوى ردپاى خود رفتند و بازگشتند . ( 64 ) پس بندهاى از بندگان ما را يافتند ( حضرت خضر ) كه از جانب خويش
القرآن الكريم ( ترجمه قرآن با الهام از نظريات علامه طباطبائى ) ( فارسى ) — صفحة 483
مساهمون: كتاب الله تبارك وتعالى
ص٤٨٣