گفت : به حضرت رضا عليه السلام عرض كردم : يا بن رسول اللّه ، چرا خدا همهء خشكى را در زمان نوح عليه السلام غرق كرد و حال آنكه در ميان آنها كودكان و افرادى كه گناه نداشتند بودند ؟
فرمود : « كودكى در ميان آنها نبود ، زيرا خداوند صلب مردان قوم نوح و رحم زنانشان را از چهل سال پيش عقيم كرده بود و نسلشان منقطع شده بود . غرق گشتند در حالى كه كودكى در ميانشان نبود . و اين طور نيست كه خداوند بىگناه را به عذاب گنهكار معذّب دارد . و اما جماعتى از بازماندگان قوم نوح كه غرق شدند براى تكذيبى بود كه از پيغمبر خدا نمودند ، و جماعت ديگر براى رضايتشان بود به تكذيب تكذيب كنندگان ، و هر كس از امرى دور باشد ولى بدان رضايت دهد مانند كسى است كه خود آن را انجام داده است . »
( 1 )
معجزهء موسى ( ع )
ابن سكّيت به امام رضا عليه السلام گفت : براى چه خداوند عزّ و جل موسى ابن عمران را با معجزهء عصا و يد بيضا و ابطال سحر فرستاد ولى عيسى را با معجزات طب و شفاى امراض و محمّد صلّى اللّه عليه و آله را با كلام و خطبهها ؟
حضرت در پاسخش فرمود :
« خداوند تبارك و تعالى وقتى موسى را مبعوث فرمود ، آن عملى كه در آن عصر وجود داشت و مهم تلقى مىشد سحر بود و لذا موسى از جانب خداوند با معجزهء ابطال سحر كه در قدرت اهل آن زمان نبود حجّت آورد .
و خداى تعالى عيسى عليه السلام را هنگامى فرستاد كه دردهاى مزمن و بىدرمان شيوع داشت و مردم نياز شديدى به طب و طبيب داشتند ، پس عيسى از جانب حق تعالى با معجزهاى آمد كه در وسع آنان همانندش نبود و آن زنده كردن مردگان و شفاى كور مادرزاد و مبتلا به مرض پيسى به اذن خدا بود ، و