غسل مىكند و نماز مىخواند و به استحاضه عمل مىكند . »
( 1 ) به احتمال قوى اين فقره جعلى است و از كلام امام عليه السلام نيست ، زيرا فقهاى اماميه كه بر طبق روايات مستند به ائمهء اهل بيت عليهم السلام فتوا مىدهند ، اتفاق نظر دارند كه حدى براى نفاس با خون روشن نيست و حدّ نفاس با خون غليظ از زمان حمل تا ده روز است ، و اگر زائو بعد از ده روز خون ببيند آن خون مربوط به نفاس نخواهد بود بلكه خون استحاضه است ، و حكم زنى كه در نفاس است مانند زن حايض است . و اينجا بحثهاى مهمى است كه فقها آن را ذكر كردهاند .
امام عليه السلام فرموده است : « مسلمان بايد به عذاب قبر و نكير و منكر و زنده شدن بعد از مرگ و حساب و ميزان و صراط ايمان داشته باشد . »
( 2 ) بر مسلمانان واجب است كه معتقد به عذاب قبر باشد اگر مرتكب گناه و جنايتى شده است . همچنين بر او واجب است كه به سؤال منكر و نكير معتقد باشد و اينكه بعد از مرگ زنده مىشود و از اعمالش حساب خواهند كشيد و آنها را در ميزان قرار خواهند داد ، آنگاه كسى كه حسناتش بر گناهانش فزونى گيرد نجات مىيابد و به بهشت مىرود ، و الّا سرنوشتش به سوى جهنم است و به مقدار عملش عذاب مىشود و خداى تو بر احدى ستم نمىكند . بعلاوه بايد معتقد باشد كه از صراط خواهد گذشت ، اگر اعمالش خوب باشد به آسانى از آن مىگذرد ، و گرنه به داخل جهنم سقوط مىكند .
امام عليه السلام فرمود : « و مسلمان بايد بيزارى جويد از پيشوايان گمراه و پيروانشان ، و دوست باشد با دوستان خدا . »
مطمئنا بيزارى جستن از پيشوايان گمراه و پيروانشان و دوست داشتن دوستان خدا از عوامل مهم در عقيدهء اسلامى است كه ظلم را محكوم مىسازد و در برابر حاكم مستبد مقاومت مىكند و عدالت را در بين مردم گسترش مىدهد .
حياة الامام علي بن موسى الرضا ( ع ) ( پژوهشى دقيق در زندگانى امام رضا ع ) ( فارسي ) — صفحة 305
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٣٠٥