پرش به محتوای اصلی

تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحه 449

پدیدآورندگان:

ص۴۴۹
بلكه از طرف خود زيادة كرده ، ودر عبارت عربى همين قدر واقع است : وأبى عمار أن ينصرف ، فتناوله رسول عثمان ، فضربه . سوم : قوله : ( چون اين خبر به عثمان رسيد خود دويده به مسجد آمد . . . إلى آخر ) ترجمه عبارت عربى نيست ، بلكه در عبارت عربى چنين واقع است : فلمّا اجتمعوا للميعاد ومن معهم ، قال عثمان : ما تنقمون منّي ؟ قالوا : ننقم عليك ضربك عماراً . . إلى آخره ( 1 ) . چهارم : قوله : ( آن غلام را توبيخ نمود ) . پنجم : ( عمار دست أو را بوسيد ) واين هر دو فقره در عبارت عربى مذكور نيست . واگر مخاطب از اين خيانتها اين اعتذار پيش كند كه : ترجمه روايتي ديگر است وعربى روايت ديگر . بعد آنكه اثبات تطبيق ترجمه با روايت ديگر كند [ ! ] سفاهت أو لازم مىآيد كه در “ حاشية “ چرا اين روايت ديگر براي تصديق آنچه ذكر كرده آورد ؟ ! مىبايست كه همان روايت مىآورد كه ترجمه اش ذكر ساخته . أمّا قوله : ( فتناوله رسولي من غير أمري ، فوالله ! ما أمرتُ ولا رضيتُ ) كه در عبارت عربى واقع است .
پاورقی
1 . حاشية تحفه اثناعشريه : 633 .