وَ الْقَواعِدُ
و نشستگان در خانها و بازماندگان
مِنَ النِّساءِ
از زنان
اللَّاتِي لا يَرْجُونَ
آنان كه اميد ندارند
نِكاحاً
نكاح خود را يعنى طمع نمىكنند كه كسى ايشان را نكاح كند جهت پيرى و عجز
فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ
پس نيست بر ايشان
جُناحٌ
گناهى دو بالى
أَنْ يَضَعْنَ
از آنكه بنهند
ثِيابَهُنَّ
جامهاى ظاهر را چون چادر و سرانداز كه بالاى مقنعه مىپوشند
غَيْرَ مُتَبَرِّجاتٍ بِزِينَةٍ
در حالتى كه ظاهركنندگان نباشند مواضع زينت را يعنى غرض از وضع چادر اظهار سر و گردن و گوش و موى و امثال آن نباشد
وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ
و آنكه طلب عفت كنند و بپوشند خود را
خَيْرٌ لَهُنَّ
بهترست مر ايشان را و دور تر از تهمت
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ
و خداى تعالى شنوا است مقالات ايشان را با مردان
عَلِيمٌ
دانا به مقصود و مقالات ايشان امام واحدى رح فرموده كه تندرستان صحابه رض با مريض و اعمى مواكله نكردندى يا اين جماعات از همكاسگى ارباب صحت محترز بودندى از بيم آنكه مبادا طبائع سليمه را از ايشان نفرت آيد يا آنكه بعضى از صحابه رض چون به سفر رفتندى كليدهاى خانه و انبار بدست ارباب عاهات بازدادندى تا بوقت حاجت از طعام ايشان تناول كنند و اين درويشان بتوهم عدم رضاى ايشان پرهيز مىكردند يا اگر كسى ايشان را به مائده كه در خانه پدر يا مادر يا اقارب قريبه وى ترتيب كرده بودندى دعوت نمودى اجابت نمىكردند حق سبحانه آيت فرستاد كه
لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى
نيست بر نابينا
حَرَجٌ
بزه و تنگى
وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ
و نه بر لنگ
حَرَجٌ
وبالى و بزهى
وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ
و نه بر بيمارى گناهى
وَ لا عَلى أَنْفُسِكُمْ
و نه بر نفسهاى شما وزرى
أَنْ تَأْكُلُوا
آنكه بخوريد شما و اهل ابتلا
مِنْ بُيُوتِكُمْ
از طعام خانهاى خود كه اهل و عيال شما در آنند و خانهاى فرزندان نيز درين داخل است به حكم اين حديث كه انت و مالك لابيك و خبر صحيح آنست كه پاكتر چيزى كه خورد مرد از كسب اوست و انّ ولده من كسبه
أَوْ بُيُوتِ آبائِكُمْ
يا خانهاى پدران خود
أَوْ بُيُوتِ أُمَّهاتِكُمْ
يا خانهاى مادران خود
أَوْ بُيُوتِ إِخْوانِكُمْ
يا خانهاى برادران خود
أَوْ بُيُوتِ أَخَواتِكُمْ
يا خانهاى خواهران خود
أَوْ بُيُوتِ أَعْمامِكُمْ
يا خانهاى برادران پدران خود
أَوْ بُيُوتِ عَمَّاتِكُمْ
يا خانهاى خواهران پدران خود
أَوْ بُيُوتِ أَخْوالِكُمْ
يا خانهاى برادران مادران خود
أَوْ بُيُوتِ خالاتِكُمْ
يا خانهاى خواهران مادران خود
أَوْ ما مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ
يا خانهاى كه مالك هستيد شما خزائن آن را از نقود و اطعمه و امتعه اين خطاب به او كلا و خازنان است و گويند مراد خانه بندگانست و جز خانه اولاد و عبيد رضاى صاحب بيت در اكل طعام شرط است .