« 512 » ابن مسعود گويد : پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : من همان خواستهء پدرم ابراهيم مىباشم ! عرض كرديم : اى پيامبر خدا ! تو همان خواستهء پدرت ابراهيم هستى ؟ فرمود :
آرى خداى متعال به ابراهيم وحى نمود كه تو را پيشواى مردم قرار خواهم داد ، ابراهيم از اين مژده شادمان گرديد ، عرض كرد : پروردگارا ! ذريّهء مرا نيز مانند خودم امام قرار ده ! خداوند به زبان وحى ، به وى ابلاغ نمود ، هرگز پيمانى را كه به آن وفادار نباشم ، با تو نخواهم بست ! ابراهيم عرض كرد : آن پيمان كدام است ؟ خداوند فرمود : امامت و پيشوايى بندگانم را به ستمگر و ظالم از ذريّهء تو نخواهم داد ! ابراهيم عرض كرد :
پروردگارا ! مرا و فرزندانم را توفيقى عنايت كن كه بتها را پرستش نكنيم ، زيرا گروه زيادى از مردم را بتها گمراه ساختهاند ! پروردگارا من و ذريّهام را از پليدى پاك كن . اين دعاى ابراهيم در بارهء من و على به اجابت رسيد ، زيرا ما دو تن هرگز بتى را سجده نكرديم ، پس خداوند مرا به نبوّت و على را به وصايت و جانشينى ، انتخاب نمود .
خداوند مىفرمايد : «
كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ
» : « 1 » مانند آبگينهاى كه در آن چراغى روشن باشد .
« 513 » محمد بن سهل بغدادى ، از موسى بن قاسم ، از على بن جعفر نقل كرده است كه گفت : از ابو الحسن عليه السّلام پرسيدم : مشكاة در اين آيه چيست ؟ فرمود : مشكاة فاطمة و مصباح حسن و حسين مىباشند . و «
الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ
» شيشهاى كه در روشنايى مانند ستارهء درخشان است . و فرمود : فاطمه آن ستاره درخشان در بين زنان اهل عالم است «
يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ
» : كه از شجرهء مباركه زيتون روشنى مىگيرند و آن شجرهء ابراهيم عليه السّلام مىباشد ، «
لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ »
» : كه نه شرقى است و نه
هامش
( 512 ) . مناقب ابن مغازلى ، ص 276 ، ح 322 ؛ نهج الحق علامهء حلّى ، ص 179 ؛ احقاق الحق ، ج 3 ، ص 80 .
( 1 ) . سورهء نور ( 24 ) ، 35 .
( 513 ) . مناقب ابن مغازلى ، ص 316 ، حديث 361 ؛ احقاق الحق ، ج 3 ، ص 458 ؛ بحار الانوار ، ج 23 ، ص 316 .