« 415 » چون آيهء كريمهء «
لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً
» « 1 » ( آنگونه كه هر كدام از شما يك ديگر را مورد خطاب قرار مىدهيد و فرامىخوانيد ، پيامبر خدا را فرانخوانيد ) نازل شد ، فاطمه عليها السّلام گويد : تصميم گرفتم از آن به بعد پدرم را به وصف رسالت ياد كنم و بگويم يا رسول اللَّه ، اما در آن حال ، پدرم به من رو نمود و فرمود :
دخترم ، اين آيه در شأن تو و اهلت نازل نشده ، چرا كه تو از من و من از توام ، بلكه اين آيه در بارهء متكبران و جفاكاران عرب كه مرا به وصف رسالت ياد نمىكنند نازل شده است ؛ دخترم ، هميشه مرا به لفظ پدر ، ياد كن كه اين كلمه دلم را بيشتر شادمان مىكند و به رضاى خدا نزديكتر است ، سپس مرا در آغوش كشيد و رويم را بوسيد و آب دهان مباركش را به صورتم ماليد كه از آن به بعد به بوى عطرى نيازمند نبودم .
هامش
( 415 ) . مناقب ابن مغازلى ، ص 364 ، روايت 411 ؛ مناقب ابن شهر آشوب ، ج 3 ، ص 320 .
( 1 ) . سورهء نور ( 24 ) ، 63 .