وَ جَنَى الْجَنَّتَيْنِ دانٍ ؛
« 1 »
و ميوهء درختانش در همان تكيهگاه در دسترس آنهاست .
فتأتي على منية مجتنيها ؛ كه به دلخواه چيننده به دست آيد . در مصباح آورده :
تمنّيت كذا ؛ آرزو كردم . . . گفته شده آن مأخوذ است از منى بهمعناى تقدير و اندازه ؛ زيرا آرزوكننده حصول آرزويش را تقدير مىنمايد ، و اسم مصدر آن منيه و أمنيّة مىباشد ، و جمع منيه ، منى آيد ، مانند غرفه و غرف و جمع امنيّة ( امانىّ ) .
وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاكِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ؛
« 2 »
و بر آن بهشتيان از هرنوع ميوه و گوشت ( هاى لذيذ ) كه مايل باشند فراوان بيفزاييم .
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلالٍ وَ عُيُونٍ * وَ فَواكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ * كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ؛
« 3 »
آن روز سخت ، بندگان باتقوا و پرهيزكار در سايهء درختان بهشت و طرف نهرهاى جارى متنعمند و از هرنوع ميوه مايل باشند فراهم است . به آنها خطاب لطف شود كه از هرطعام و شراب بخواهيد ، بخوريد و بياشاميد كه شما را گوارا باد ، پاداش اعمال نيكى كه در دنيا بهجاى آورديد .
و يطاف على نزّالها في افنية قصورها ؛ و ( ساقيان زيباى حور و غلمان ) براى بهشتيان در جلو قصرهايشان دور زنند . در مصباح گويد : فناء ، مانند كتاب بهمعناى صحنه و سرا و حريم خانه است ، و جمع آن افنيه . . . .
وَ يُطافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَ أَكْوابٍ كانَتْ قَوارِيرَا * قَوارِيرَا مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوها تَقْدِيراً ؛
« 4 »
و ( ساقيان زيباى حور و غلمان ) با جامهاى سمين و كوزههاى بلورين بر آنها دور زنند ، كه آن بلورين كوزهها ( به رنگ ) نقرهء خام و به اندازه و تناسب ( اهلش ) مقدّر كردهاند .
هامش
( 1 ) . همان ، آيهء 54 .
( 2 ) . طور ( 52 ) آيهء 22 .
( 3 ) . مرسلات ( 77 ) آيات 41 - 43 .
( 4 ) . انسان ( 76 ) آيهء 15 - 16 .