آنان فرصتهايى جهت تحكيم پايههاى آن فراهم آورد كه اين امر سبب ناخشنودى حزب اموى گرديد و بر او اعتراض كردند و او را به ضربه زدن به شيعيان تشويق نمودند .
( 1 ) نعمان بيرون آمد و بر منبر رفت و سياست همراه با ملايمت خود را براى مردم اعلام نمود كه پس از حمد و ستايش خداوند ، گفت :
« اما بعد : اى بندگان خدا ! از خداوند پروا كنيد و به سوى فتنه و تفرقه نشتابيد كه در آنها مردان هلاك مىشوند و خونها ريخته مىگردند و اموال به غارت مىروند . من با كسى كه با من نجنگد ، نمىجنگم و بر ضد كسى كه بر ضد من قيام نكند ، اقدامى نمىكنم ، شما را نه دشنام مىگويم و نه با شما به بهانهجويى مىپردازم و نه كسى را به تهمت و گمان و يا اتهام ، مىگيرم ، ولى اگر شما با من به ستيزهجويى برخيزيد و بيعتم را بشكنيد و با پيشوايتان مخالفت نماييد ، به خدايى كه جز او پروردگارى نيست ، با شمشيرم شما را خواهم زد ، مادام كه در دست من باقى بماند هر چند كسى از شما ياورم نباشد و من اميدوارم در ميان شما آن كسانى كه حق را مىشناسند ، بيش از كسانى باشند كه باطل آنان را از پاى در مىآورد » « 1 » .
( 2 ) در اين سخنرانى ، هيچ تمايلى به وسايل خشونت و شدت ، ديده نمىشود ، بلكه در آن ، نسبت به فتنهجويى ، زينهار داده شده و راحتطلبى ، برتر شمرده گشته و اينكه وى متعرض كسى كه متعرض قدرت حاكم نشود ، نخواهد شد و مردم را به گمان و تهمت نمىگيرد ، آن گونه كه زياد بن أبيه حاكم عراق ، عمل مىكرده است . « انيس زكريا » در مورد سخنرانى نعمان اظهار نظر
هامش
( 1 ) ابن اثير ، تاريخ 3 / 22 .