بود ، ولى مانند وى زيرك نبود ، توانايى وى در پوشاندن اقدامات بىرحمانهاش با پوششى از چربزبانى ديپلماتيك ملايم ، اندك بود . سرشت پليد و اخلاق منحط وى به گونهاى بود كه شفقت و عدالت به آن راه نمىيافت . . . وى مىكشت و شكنجه مىنمود به خاطر بهره و لذتى كه از ديدن دردهاى ديگران احساس مىكرد . وى هالهاى از زشتترين پليديها بود كه همنشينانش از مرد و زن ، بهترين گواه بر آن بودند . . . آنها فرومايگان جامعه بودند . . . » « 1 » .
( 1 ) وى ، زشت كردار و بىشرم ، و از همهء ارزشهاى اسلامى به دور بود ، كه برجستهترين مشخصات ذاتى وى ، ميل به خونريزى و بدرفتارى با مردم به شمار مىآمد ؛ زيرا در سال نخست حكومت كوتاهش ، عترت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را نابود ساخت و در سال دوّم ، مدينه را به مدت سه روز مباح ساخت و هفتصد نفر از مهاجرين و انصار و ده هزار نفر از عرب و غير عرب و تابعين را به قتل رساند .
( 2 )
شيفتگى يزيد به شكار
از نشانههاى بارز يزيد ، علاقهء شديد وى به شكار بود ؛ زيرا وى بيشتر اوقات خود را صرف آن مىكرد .
مورخان مىگويند : « يزيد بن معاويه به شكار علاقه داشت و به آن مشغول بود . وى به سگان شكارى دستبندهايى از طلا و لباسهايى زربافت پوشاند و به هر سگ ، بردهاى مىبخشيد كه آن را خدمت نمايد . . . » « 2 » .
هامش
( 1 ) روح الاسلام ، ص 296 .
( 2 ) الفخرى ، ص 55 .