( مسأله 2672 ) اگر براي خود امام ( ع ) چيزى نذر كند ، چنانچه مصرف معينى را
قصد كرده ، بايد به همان مصرف برساند واگر مصرف معينى را قصد نكرده ، بهتر آن است كه
به مصرفى برساند كه نسبتي با امام ( ع ) داشته باشد مانند زوار فقير يا به مصارف حرم آن امام
از قبيل تعمير ومانند آن برساند وهمچنين است اگر چيزى را براي امامزادهاى نذر كند .
( مسأله 2673 ) گوسفندى را كه براي صدقه ، يا براي يكى از امامان نذر كردهاند ،
اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد ، يا بچه بياورد مال كسى است كه آن را
نذر كرده ، ولى پشم گوسفند ومقدارى كه چاق مىشود جزء نذر است .
( مسأله 2674 ) هر گاه نذر كند كه اگر مريض أو خوب شود ، يا مسافر أو بيايد ،
عملي را انجام دهد ، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده ، يا مسافر
آمده است ، عمل كردن به نذر لازم نيست .
( مسأله 2675 ) اگر مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر دهد ، نذر أو باطل
است واگر پدر نذر كند وقصدش آن باشد كه اگر سيدي براي خواستگارى بيايد كه
تزويج دخترش به أو ضررى ندارد قبول كند نذرش صحيح است ودر غير اين صورت
باطل است ودر هر حال اگر خواستگار غير سيد پيدا شود كه تزويج دختر به أو ضررى ندارد
پدر مىتواند قبول كند .
( مسأله 2676 ) هر گاه با خدا عهد كند كه اگر بحاجت شرعي خود برسد كار خيرى
را انجام دهد ، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد ، بايد آن كار را انجام دهد ، ونيز اگر
بدون آن كه حاجتي داشته باشد ، عهد كند كه عمل خيرى را انجام دهد ، آن عمل بر أو
واجب مىشود .
( مسأله 2677 ) در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود ومشهور آن است كارى
را كه عهد مىكند انجام دهد ، بايد يا عبادت باشد مثل نماز واجب ومستحب يا كارى باشد
كه انجام آن بهتر از تركش باشد ، ولى بنابر احتياط واجب در صورتي كه متعلق عهد
مرجوح شرعي نباشد آن عمل را انجام دهد .