بلكه همين قدر كه بگويد چيزى پيدا كردهام كافى است .
( مسأله 2586 ) اگر كسى چيزى را پيدا كند وديگرى بگويد مال من است
ونشانههاى آن را بگويد ، در صورتي بايد به أو بدهد كه اطمينان داشته باشد مال أو
است ولازم نيست نشانههائى را كه بيشتر أوقات صاحب مال هم ملتفت آنها
نيست بگويد .
( مسأله 2587 ) اگر قيمت چيزى كه پيدا كرده ونشانه دارد به يك درهم برسد چنانچه اعلان نكند ودر مسجد ، يا جاى ديگرى كه محل اجتماع مردم است بگذارد
وآن چيز از بين برود ، يا ديگرى آن را بردارد ، كسى كه آن را پيدا كرده ضامن است .
( مسأله 2588 ) هر گاه چيزى را پيدا كند كه اگر بماند فاسد مىشود مىتواند
قيمت آن را تعيين كرده وخود پيدا شده را تملك وصرف نمايد وتا يك سال فحص از صاحب
كند واگر صاحب پيدا نشد بنابر احتياط مستحب قيمت تعيين شده را از طرف أو صدقه كند .
( مسأله 2589 ) اگر چيزى را كه پيدا كرده موقع وضو گرفتن ونماز خواندن
همراه أو باشد ، در صورتي كه قصدش اين باشد كه صاحب آن را پيدا كند اشكال ندارد .
( مسأله 2590 ) اگر كفش أو را ببرند وكفش ديگرى بجاى آن بگذارند ،
چنانچه بداند كفشى كه مانده مال كسى است كه كفش أو را برده وراضى است كه
كفشش را عوض كفشى كه برده است بردارد ، مىتواند بجاى كفش خودش بردارد .
وهم چنين است اگر بداند كه كفش أو را بطور ناحق وظلم برده است ولى در
اين فرض بايد قيمت آن از كفش خودش بيشتر نباشد ، والا حكم مجهول المالك نسبت
به زيادى قيمت جارى است ، ودر غير اين دو صورت حكم مجهول المالك بر آن كفش
جارى خواهد بود مگر آن كه بداند صاحب أو از آن كفش اعراض كرده .
( مسأله 2591 ) اگر مالي كه در دست انسان است مجهول المالك ( صاحب آن
نامعلوم ) باشد وگمشده بر آن مال صدق نكند ، لازم است صاحب آن را جستجو كند ،