احتياط لازم روزه آن روز را قضا كند . ( ( سوم ) ) آن كه در ماه رمضان غسل جنابت
را فراموش كند وبا حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد . ( ( چهارم ) ) آن كه
در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل
مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده ، ودر اين صورت بايد بنابر احتياط
در آن روز به قصد قربت مطلقه از چيزهائى كه روزه را باطل مىكند اجتناب
نمايد وروزه آن روز را نيز قضا كند . ( ( پنجم ) ) آن كه كسى بگويد صبح نشده
وانسان بگفته أو كارى كه روزه را باطل مىكند ، انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح
بوده است . ( ( ششم ) ) آن كه كسى بگويد صبح شده وانسان بگفته أو يقين نكند ،
يا خيال كند شوخى مىكند ، وخود هم تحقيق نكند ، وكارى كه روزه را باطل
مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . ( ( هفتم ) ) آن كه كور ومانند آن
بگفته كس ديگرى كه گفته أو شرعا برايش حجت است ، افطار كند ، بعد
معلوم شود مغرب نبوده است . ( ( هشتم ) ) آن كه يقين يا اطمينان كند كه مغرب
شده وافطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده است . ولى اگر در هواي ابر
به گمان اين كه مغرب شده افطار كند بعد معلوم شود مغرب نبوده ، وجوب قضا
در اين صورت بنابر احتياط است . ( ( نهم ) ) آن كه از جهت تشنگى مضمضه كند ،
يعنى آب در دهن بگرداند وبىاختيار فرو رود وهمچنين است بنابر احتياط
مستحب اگر مضمضه براي وضوى غير نماز واجب باشد ، ولى اگر فراموش
كند كه روزه است وآب را فرو دهد ، يا براي غير جهت تشنگى مثل مواردى كه
مضمضه در آنجاها مستحب است مانند وضو ، مضمضه كند وبي اختيار فرو
رود ، قضا ندارد . ( ( دهم ) ) آن كه كسى از جهت اكراه يا اضطرار يا تقيه افطار كند
لازم است قضاء نمايد وكفاره واجب نيست .
( مسأله 1698 ) : اگر غير آب چيز ديگرى را در دهان ببرد وبىاختيار
فرو رود يا آب داخل بيني كند وبي اختيار فرو رود ، قضا بر أو واجب نيست .