نزديك شدن به شكار با جلوگيرى نايستد مانع ندارد واحتياط واجب آن است كه
اگر عادت دارد كه پيش از رسيدن صاحبش شكار را مىخورد از شكار أو اجتناب
كنند ، ولى اگر اتفاقا شكار را بخورد اشكال ندارد .
دوم : صاحبش آن را بفرستد واگر از پيش خود دنبال شكار رود وحيواني را
شكار كند خوردن آن حيوان حرام است ، بلكه اگر از پيش خود دنبال شكار رود
وبعدا صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند اگر چه بواسطة صداى
صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب بايد از خوردن آن شكار
خوددارى نمايد .
سوم : كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد يا بچه مسلمان باشد كه
خوب وبد را بفهمد واگر كافر يا كسى كه اظهار دشمنى با أهل بيت پيغمبر
( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىكند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است .
چهارم : وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد واگر عمدا نام خدا را نبرد ، آن شكار
حرام است ، ولى اگر از روى فراموشى باشد اشكال ندارد واگر وقت فرستادن سگ
نام خدا را عمدا نبرد وپيش از آن كه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد
بنابر احتياط واجب بايد از آن شكار اجتناب نمايد .
پنجم : شكار به واسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر سگ ،
شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .
ششم : كسى كه سگ را فرستاده ، وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده
است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد وچنانچه وقتي برسد كه به اندازه
سر بريدن وقت باشد مثلا حيوان چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به
زمين بزند ، چنانچه سر حيوان را نبرد تا بميرد ، حلال نيست .
مسأله 2608 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند سر حيوان را
ببرد ، چنانچه بطور معمول وبا شتاب مثلا كارد را بيرون آورد ووقت سر بريدن
بگذرد وآن حيوان بميرد حلال است ، ولى اگر مثلا به واسطه زياد تنگ بودن غلاف