مسأله 1700 - اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد ومرض أو تا رمضان
سال بعد طول بكشد قضاى روزههائى را كه نگرفته بر أو واجب نيست وبايد
براي هر روز يك مد كه تقريبا ده سير است طعام يعنى گندم يا جو ومانند اينها به
فقير بدهد ، ولى اگر به واسطه عذرى ديگرى مثلا براي مسافرت روزه نگرفته باشد
وعذر أو تا رمضان بعد باقي بماند ، روزههائى را كه نگرفته بايد قضا كند واحتياط
واجب آن است كه براي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد .
مسأله 1701 - اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد وبعد از رمضان
مرض أو بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى
روزه را بگيرد بايد روزههائى را كه نگرفته قضا نمايد . ونيز اگر در ماه رمضان ، غير
مرض عذر ديگرى داشته باشد وبعد از رمضان آن عذر بر طرف شود وتا رمضان
سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگيرد روزههائى را كه نگرفته بايد قضا كند .
مسأله 1702 - اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد وبعد از رمضان
عذر أو بر طرف شود وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه را
قضا كند وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1703 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر تنگى
وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند
اينها به فقير بدهد بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از
بر طرف شدن عذر روزههاى خود را قضا كند وپيش از آن كه قضا نمايد در تنگى
وقت عذر پيدا كند بايد قضاى آن را بگيرد ، واحتياط واجب آن است كه براي هر
روز هم يك مد غذا به فقير بدهد .
مسأله 1704 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد
اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را
بگيرد وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريبا ده سير است ، طعام يعنى
گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد .