تخطي إلى المحتوى الرئيسي

توضيح المسائل ( فارسي ) — صفحة 326

مساهمون:

ص٣٢٦
جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است 1685 - در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است وكفاره واجب نيست : أول : آن كه روزه‌دار در روز ماه رمضان عمدا قى كند . دوم آن كه در شب ماه رمضان رمضان جنب باشد وبه تفصيلي كه در مسأله 1630 گفته شد تا اذان صبح از خواب سوم بيدار نشود . سوم : عملي كه روزه را باطل مىكند بجا نياورد ولى نيت روزه نكند ، يا ريا كند ، يا قصد كند كه روزه نباشد ، يا قصد كند كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد . چهارم آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند وبا حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد . پنجم : آن كه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده . ونيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روز بر أو واجب است ، ولى اگر بعد از تحقيق گمان يا يقين كند كه صبح نشده وچيزى بخورد وبعد معلوم شود صبح بوده قضا واجب نيست . بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده ، قضا واجب نيست . ششم آن كه كسى بگويد صبح نشده وانسان به گفته أو كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . هفتم آن كه كسى بگويد صبح شده وانسان به گفته أو يقين نكند ، يا خيال كند شوخى مىكند وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد . بعد معلوم شود صبح بوده است . هشتم : آن كه كور ومانند آن به گفته كس ديگر افطار كنند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده است . نهم آن كه در هواي صاف به واسطه تاريكى يقين كند كه مغرب شده وافطار كند بعد معلوم شود مغرب نبوده است ، ولى اگر در هواي ابر به گمان اين كه مغرب شده افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده ، قضا لازم نيست . دهم آن كه براي خنك شدن ، يا بىجهت مضمضه كند يعنى آب در دهان بگرداند