احكام حواله دادن
مسأله 2289 - اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى
بگيرد وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله درست شد ، كسى كه به أو حواله شده بدهكار
مىشود ، وديگر طلبكار نمىتواند طلبي را كه دارد از بدهكار أولى مطالبه نمايد .
مسأله 2290 - بدهكار وطلبكار وكسى كه سر أو حواله شده ، بايد مكلف وعاقل
باشند وكسى آنها را مجبور نكرده باشد ، ونيز بايد سفيه نباشند ، يعنى مال خود را در كارهاى
بيهوده مصرف نكنند ولى اگر بعد از بالغ شدن سفيه شده باشند تا حاكم شرع آنان را از
تصرف در اموالشان جلوگيرى نكرده معامله ايشان اشكال ندارد ، ونيز اگر حاكم شرع كسى
را به واسطه ورشكستگى از تصرف در اموالش جلوگيرى كرده باشد نمىشود أو را حواله
بدهند كه طلبش را از ديگرى بگيرد ، وخودش هم نمىتواند به كسى حواله بدهد ، ولى اگر سر
كسى حواله بدهد كه به أو بدهكار نيست اشكال ندارد .
مسأله 2291 - اگر سر كسى حواله بدهند كه بدهكار است احتياط واجب آن است
كه قبول كند ولى حواله دادن سر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتي صحيح است كه أو
قبول كند ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي بدهكار است ، جنس ديگر حواله دهد
مثلا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا أو قبول نكند حواله صحيح نيست .
مسأله 2292 - موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس اگر بخواهد از
كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده نمىتواند أو را به كسى حواله دهد كه آنچه را
بعدا قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
مسأله 2293 - حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند ، پس اگر
مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد يكى از دو طلب خود را