پنجم - وقتي به حيوان برسد كه مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن
آن وقت نباشد وچنانچه به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد
حرام است .
مسأله 2611 - اگر دو نفر حيواني را شكار كنند ، ويكى از آنان مسلمان
وديگرى كافر باشد آن حيوان حلال نيست واگر هر دو مسلمان باشند ويكى از آن دو نام
خدا را ببرد وديگرى عمدا نام خدا را نبرد ، آن حيوان حلال نيست بنابر احتياط لازم .
مسأله 2612 - اگر بعد از آن كه حيواني را تير زدند مثلا در آب بيفتد وانسان
بداند كه حيوان بواسطة تير وافتادن در آب جان داده ، حلال نيست بلكه اگر شك كند
كه فقط براي تير بوده يا نه ، حلال نمىباشد واگر حيواني را شكار كنند واز نظر ناپديد
شود وبعد از آن مرده آن حيوان پيدا شود اگر بدانند كه موت آن فقد مستند به سلاح شكار
بوده حلال است ولى اگر احتمال دهند كه سلاح شكار به ضميمه چيز ديگر سبب
مرگ حيوان شده محكوم به نجاست وحرمت است .
مسأله 2613 - اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى حيوان را شكار كند ،
شكار حلال است ومال خود أو مىشود ولى گذشته از اين كه گناه كرده ، بايد اجرت
اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد .
مسأله 2614 - اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح است
با شرطهائى كه در مسأله ( 2610 ) گفته شد ، حيواني را دو قسمت كنند ، وسر وگردن
در يك قسمت بماند وانسان وقتي برسد كه حيوان جان داده باشد ، هر دو قسمت حلال
است وهمچنين است اگر حيوان زنده باشد ولى به اندازه سر بريدن وقت نباشد اما اگر
به اندازه سر بريدن وقت باشد وممكن باشد كه مقدارى زنده بماند ، قسمتى كه
سر وگردن ندارد حرام وقسمتى كه سر وگردن دارد ، اگر سر آن را بدستورى كه در شرع
معين شده ببرند حلال واگر نه آن هم حرام مىباشد .
مسأله 2615 - اگر با چوب يا سنگ يا چيز ديگرى كه شكار كردن با آن صحيح
نيست ، حيواني را دو قسمت كنند ، قسمتى كه سر وگردن ندارد حرام است وقسمتى
كه سر وگردن دارد ، اگر زنده باشد وممكن باشد كه مقدارى زنده بماند وسر آن را