آن ممكن است وزحمت ومشقت هم ندارد وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد
روى آن را باز كند ووضو بگيرد ، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد ، يا
جلوى سر وروى پاها .
مسأله 326 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود
روى آن را باز كرد ، چنانچه ريختن آب ، روى آن ضرر دارد وكشيدن دست تر
ضرر ندارد ، واجب است دست تر روى آن بكشد .
مسأله 327 - اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ولى زخم وچيزى كه روى آن
گذاشته پاك است ورسانيدن آب به زخم ممكن است وضرر وزحمت ومشقت
هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن
گذاشته نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم ممكن
باشد بدون زحمت ومشقت بايد آن را آب بكشد وموقع وضو آب را به زخم
برساند ، ودر صورتي كه آب براي زخم ضرر دارد ، يا آن كه رساندن آب به روى
زخم ممكن نيست ، يا زخم نجس است ونمىشود آن را آب كشيد ، بايد أطراف
زخم را بشويد ، واگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند ، واگر جبيره نجس
است يا نمىشود روى آن را دست تر كشيد ، مثلا دوايى است كه به دست
مىچسبد ، پارچه پاكى روى آن بگذارد ودست تر روى آن بكشد ، واگر اين هم
ممكن نيست احتياط واجب آن است كه وضو بگيرد وتيمم هم بنمايد .
مسأله 328 - اگر جبيره ، تمام صورت يا تمام يكى از دستها را فرا گرفته باشد ،
باز احكام جبيره جارى ، ووضوى جبيرهاى كافى است .
مسأله 329 - اگر جبيره تمام اعضاى وضو را گرفته باشد ، بنا بر احتياط واجب
بايد وضوى جبيره گرفته وتيمم هم بنمايد .
مسأله 330 - كسى كه در كف دست وانگشتها جبيره دارد ودر موقع وضو
دست تر روى آن كشيده است ، مىتواند سر وپا را با همان رطوبت مسح كند يا
از جاهاى ديگر وضو رطوبت بگيرد .