باشد وبعد از رمضان آن عذر بر طرف شود وتا رمضان سال بعد بواسطة مرض نتواند
روزه بگيرد روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند وبنا بر احتياط واجب براي هر
روز يك مد طعام به فقير بدهد .
مسأله 1738 - اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد وبعد از رمضان
عذر أو بر طرف شود وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد بايد روزه را قضا
كند وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1739 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر تنگى
وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد وبراي هر روز يك مد گندم يا جو
ومانند اينها به فقير بدهد بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از بر
طرف شدن عذر روزههاى خود را قضا كند وپيش از آن كه قضا نمايد در تنگى
وقت عذر پيدا كند بايد قضاى آن را بگيرد ، واحتياط واجب آن است كه براي هر
روز هم يك مد غذا به فقير بدهد .
مسأله 1740 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد
اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد
وبراي هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريبا ده سير است ، طعام يعنى گندم
يا جو ومانند اينها به فقير بدهد .
مسأله 1741 - كسى كه بايد هر روز يك مد طعام به فقير بدهد مىتواند كفاره
چند روز را به يك فقير بدهد .
مسأله 1742 - اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را
بگيرد وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد .
مسأله 1743 - اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد ، بايد قضاى آن را به جا آورد
وبراي هر روز دو ماه روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد
كند ، وچنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را به جا نياورد براي هر روز نيز
دادن يك مد طعام لازم است .