شرط ششم : آن كه از صحرانشينهايى نباشد كه در بيابانها گردش مىكنند
وهر جا آب وخوراك براي خود وحشمشان پيدا كنند مىمانند وبعد از چندى به
جاى ديگر مىروند ، وصحرانشينها در اين مسافرتها بايد نماز را تمام بخوانند .
مسأله 1297 - اگر يكى از صحرانشينها براي پيدا كردن منزل وچراگاه
حيواناتشان سفر كند ، چنانچه سفر أو هشت فرسخ باشد ، احتياط واجب آن است
كه هم شكسته وهم تمام بخواند .
مسأله 1298 - اگر صحرانشين براي زيارة يا حج يا تجارت ومانند اينها
مسافرت كند ، بايد نماز را شكسته بخواند .
شرط هفتم : شغل أو يا مقدمه شغلش مسافرت نباشد ، بنابر اين شتردار وراننده
وچوبدار وكشتيبان ومانند اينها ، اگر چه براي بردن اثاثيه منزل خود مسافرت
كنند ، در سفر بايد نماز را تمام بخوانند ، ولى در سفر أول نمازشان شكسته است ،
مگر بقدرى طول بكشد كه بگويند ، مسافرت را شغل خود قرار داده ، كه در اين
صورت نماز تمام است .
مسأله 1299 - كسى كه مسافرت مقدمه شغل أو مىباشد حكم كسى را دارد
كه شغل أو مسافرت است ، بنابر اين كسى كه بين محل كار وسكونت أو به اندازه
مسافت شرعي يا بيشتر فاصله باشد ، ومعمولا بين آن دو محل رفت وآمد مىكند ،
به طورى كه ده روز در يك محل نمىماند ، نمازش تمام است .
مسأله 1300 - كسى كه شغلش مسافرت است اگر براي كار ديگرى مثلا
براي زيارة يا حج مسافرت كند ، بايد نماز را شكسته بخواند . ولى اگر مثلا شوفر ،
اتومبيل خود را براي زيارة كرايه دهد ودر ضمن خودش هم زيارة كند ، بايد
نماز را تمام بخواند .
مسأله 1301 - حمله دار يعنى كسى كه براي رساندن حاجيها به مكة مسافرت
مىكند . چنانچه شغلش مسافرت باشد ، بايد نماز را تمام بخواند واگر شغلش
مسافرت نباشد ، بايد شكسته بخواند .