عارية عارية آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از آن استفاده كند ودر
عوض ، چيزى هم از أو نگيرد .
( 1859 ) در عارية ، استفاده هايى جايز است كه عادتا وبه حسب زمان ومكان
مناسب آن چيز باشد واستفاده هايى غير از منافع ظاهره آن جايز نيست ، مگر اين كه
بداند يا قرينه باشد كه مىتواند از همه منافع آن استفاده كند ، واگر چيزى بود كه
منافع متعددى داشت ، وقرينه اى هم بر منع بعضي از منافع وجود نداشت ، استفاده
از تمام منافع آن ، جايز است .
( 1860 ) اگر از مقدارى كه در عارية معين شده تعدى وتجاوز نمايد ، مثلا زيادتر
از مقدارى كه مجاز بوده بر حيوان عارية اى حمل كرد يا سوار بر آن شد ، يا زمين را
زيادتر از مقدارى كه اجازه داشت زراعت كرد ، پس اجرت استفاده هاى زيادتر از آن
مقدار را ضامن است ، واگر آن را براي استفاده معينى عارية كرده ولى استفاده
ديگرى از آن نموده پس اجرت تمام آن را ضامن است ، واگر آن مال تلف شود عين
آن را هم ضامن است .
( 1861 ) لازم نيست در عارية صيغه بخوانند ، واگر مثلا لباس را به قصد عارية به
كسى بدهد وأو به همين قصد بگيرد ، عارية صحيح است .
( 1862 ) عارية دادن چيز غصبى وچيزى كه مال انسان است ولى منفعت آن را
به ديگران واگذار كرده ، مثلا آن را اجاره داده ، در صورتي صحيح است كه مالك چيز
غصبى يا كسى كه آن چيز را اجاره كرده ، بگويد ، به عارية دادن راضى هستم .
( 1863 ) چيزى را كه منفعتش مال انسان است مثلا آن را اجاره كرده مىتواند