وديعه ( امانت ) اگر انسان مال خود را به كسى بدهد وبگويد نزد تو امانت باشد ، وأو هم قبول
كند ، يا بدون اين كه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براي نگهدارى به أو
مىدهد وأو هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد ، بايد به احكام وديعه وامانت دارى
كه بعدا گفته مىشود عمل نمايد .
( 1835 ) امانت دار وامانت گذار ، بايد هر دو بالغ وعاقل باشند ، پس اگر مالي را
پيش بچه يا ديوانه امانت بگذارند ، يا ديوانه وبچه مالي را پيش كسى امانت
بگذارند ، صحيح نيست .
( 1836 ) اگر كسى را در قبول ونگهدارى امانت مجبور كنند حكم امانت بر أو
مترتب نمىشود ، مگر اين كه بعد از بر طرف شدن اجبار ، به آن راضى شود
( 1837 ) اگر از بچه يا ديوانه چيزى را به طور امانت قبول كند ، بايد آن را به
صاحبش بدهد واگر آن چيز ، مال خود بچه يا ديوانه است ، بايد به ولى أو برساند
وچنانچه مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد ، ولى اگر براي اين كه مال از بين نرود
آن را از بچه گرفته ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ، ضامن نيست .
( 1838 ) اگر انسان به صاحب مال بفهماند كه براي نگهدارى مال أو حاضر
نيست ، چنانچه أو مال را بگذارد وبرود ، واين شخص هم مال را بر ندارد وآن مال
تلف شود ، كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست ، ولى احتياط مستحب آن
است كه اگر ممكن باشد آن را نگهدارى نمايد .
( 1839 ) امانت گذار هر وقت بخواهد مىتواند امانت را پس بگيرد وهم چنين
امانتدار ، هر وقت بخواهد مىتواند امانت را به صاحبش برگرداند ، واگر مالك