( 902 ) در وجوب سجده براي كسى كه آية سجده را مىشنود ، فرق نمىكند كه
قرائت كننده مكلف باشد يا نباشد ، وآنكه قرائت كننده خودش هم سجده كند يا
نكند ، وآنكه صحيح قرائت كند يا غلط ، اما به صورتي كه معلوم ومشخص باشد كه
آية سجده را تلاوت كرده ، وهمين طور فرق نمىكند كه به صورت حرام ، مثل غنا
بخواند يا نه ، وآنكه شنيدن به صورت حرام باشد مثل التذاذ از صداى اجنبيه يا نه ،
وباز هم فرق نمىكند كه وقت گوش دادن بداند كه به آية سجده گوش مىدهد ويا
بعد از گوش دادن بفهمد آية سجده بوده است . واما اگر قرائت كننده طفل غير مميز
باشد ويا از شخص خواب بشنود سجده واجب نمىشود وهم چنين است اگر
شنونده كلمات وحروف را تشخيص ندهد وفقط همهمه اى بشنود .
( 903 ) در سجده واجب قرآن بايد نيت سجده كردن را داشته باشد ومكان هم
مباح باشد وطورى باشد كه اگر مردم ديدند ، بگويند سجده كرد ، ولى ساير شرايطى
كه در سجده نماز معتبر است لازم نيست مانند پوشانيدن عورت وپاك بودن مهر يا
چيزى كه بر آن سجده مىكنند وبلندتر نبودن محل سجده از محل پا وگذاشتن
دست ها وزانوها ونوك انگشتان بزرگ پا بر زمين ومانند اينها ، اگر چه رعايت اين
أمور مورد احتياط است .
( 904 ) هر گاه در سجده واجب قرآن پيشانى را به قصد سجده به زمين بگذارد ،
اگر چه ذكر نگويد كافى است ، وگفتن ذكر مستحب است ، وبهتر است بگويد :
" لا إله الا الله حقا حقا لا إله ا لا الله ايمانا وتصديقا لا إله الا الله عبودية ورقا
سجدت لك يا رب تعبدا ورقا لا مستنكفا ولا مستكبرا بل انا عبد ذليل ضعيف
خائف مستجير " .
تشهد ( 905 ) در ركعت دوم تمام نمازهاى واجب وركعت سوم نماز مغرب وركعت
چهارم نماز ظهر وعصر وعشا بايد انسان بعد از سجده دوم بنشيند ودر حال آرام
بودن بدن تشهد بخواند ، وذكر تشهد بنا بر احتياط عبارت است از :