( 917 ) اگر در نماز سهوا بين حرفها يا كلمات فاصله بيندازد وفاصله به قدرى
نباشد كه صورت نماز از بين برود ، چنانچه مشغول ركن بعد نشده باشد ، بايد آن
حرفها يا كلمات را به طور معمول بخواند واگر مشغول ركن بعد شده باشد ، نمازش
صحيح است واحتياط در اين است كه بدون عذر وسهو از پى در پى آوردن
مسامحه نكند اگر چه طورى نيست كه موالات را به هم بزند .
( 918 ) طول دادن ركوع وسجود وخواندن سوره هاى بزرگ ، موالات را به هم
نمىزند . مگر آن قدر طول بدهد كه وقت نماز فوت شود . مثل عمدا خواندن سوره
بزرگ در نماز صبح .