عمو ، عمه ، دايى وخاله بدون اذن آنها جايز نيست وحال آنها ، با ساير مردم
مساوى است .
( 732 ) شخص معذور ، مثل محبوس در مكان غصبى ويا مضطر ، اگر اميد
تمكن وبر طرف شدن عذر را تا آخر وقت دارد بنا بر أحوط بايد نماز را تأخير
بيندازد ، ودر صورتي كه تمكن بيرون رفتن از آن مكان را ندارد نماز در آن جا
صحيح است .
( 733 ) اگر در جايى نماز بخواند وبعد از نماز بفهمد كه غصبى بوده يا در جايى
كه غصبى بودن آن را فراموش كرده ، نماز بخواند وبعد از نماز يادش بيايد ، نماز أو
بنا بر اظهر صحيح است اگر چه خودش غصب كرده باشد . ولى اگر در بين نماز
فهميد كه آن مكان غصبى است در صورت امكان بدون اين كه نماز را به هم بزند
بايد بقيه نماز را در مكان مباح انجام دهد ، ودر صورتي كه ممكن نباشد بايد نماز را
قطع كند ودر جايى مباح ، نماز را از سر بگيرد ، واگر وقت تنگ است آنچه از نماز
بجا آورده صحيح است وبقيه نماز را در حين خروج از آن مكان بجا مىآورد .
( 734 ) اگر بداند جايى غصبى است ولى نداند كه در جاى غصبى نماز باطل
است ودر ندانستن مسأله هم كوتاهى كرده ومقصر باشد ودر آنجا نماز بخواند ، نماز
أو باطل است ، اگر قصد قربت نداشت ، واگر قصد قربت در نماز داشت باز بنابر
احتياط نمازش باطل است .
( 735 ) كسى كه در ملكي با ديگرى شريك است ، اگر سهم أو جدا نباشد ،
بدون اجازه شريكش نمىتواند در آن ملك تصرف كند ونماز بخواند .
( 736 ) نماز خواندن در مسافر خانه وحمام ومانند اينها كه براي واردين آماده
است اشكال ندارد مگر اين كه انسان بداند يا نشانه هايى در كار باشد كه گمان كند
صاحبش به نماز خواندن أو راضى نيست . وجاهاى ديگر كه ملك كسى مىباشد
نيز در اين مسأله مانند اين مكان هاى عمومى است كه در صورتي نماز صحيح
نيست كه بداند ويا نشانه هايى در كار باشد كه گمان كند صاحبش راضى نيست .
( 737 ) در زمين بسيار وسيعى كه از آبادي دور وچراگاه حيوانات است نماز
خواندن ونشستن وخوابيدن اشكال ندارد مگر اين كه انسان بداند ويا نشانه هايى