( مسأله 281 ) : اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن
قطع نمىشود وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد وضوى ارتماسى بگيرد ، ويا پس از
شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب موضع زخم يا بريدگى را در آب
كر يا جارى فرو برد ، وقدرى فشار دهد كه خون قطع شود ، وانگشت خود را روى
زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود ووضو
صحيح است ، ودر هر صورت بايد جائى كه نجس بوده يا نجاست به آن سرايت
كرده را آب بكشد .
شرط هفتم : كافى بودن وقت براي وضو ونماز .
( مسأله 282 ) : هر گاه وقت به اندازه اى تنگ باشد كه اگر وضو بگيرد تمام
نماز يا مقدارى از آن پس از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، واگر بداند
وعمدى وضو بگيرد ، هر چند به نيت مستحبى باشد ، بنابر احتياط لازم باطل است ،
ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد .
( مسأله 283 ) : كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، بنابر احتياط
لازم ، نبايد به قصد قربت يا براي كار مستحبى مانند خواندن قرآن وضو بگيرد ،
واگر بداند وعمدى تنها براي خواندن آن نماز وضو بگيرد به طورى كه غير از آن
قصد ديگرى نداشته باشد ، وضويش باطل است .
شرط هشتم : قصد قربت كردن در وضو ، يعنى براي انجام فرمان خداوند متعال
وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى به تنهائى يا به ضميمه قصد
قربت باشد باطل است .
( مسأله 284 ) : لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود
بگذارند بلكه اگر تمام افعال وضو به قصد امر خداوند بجا آورده شود كافى است .
شرط نهم : به ترتيب انجام دادن كارهاى وضو ، يعنى أول صورت وبعد دست
راست وبعد دست چپ را بشويد ، سپس سر وبعد پاى راست وبعد پاى چپ را
مسح نمايد ، واگر به اين ترتيب وضو نگيرد باطل است .
شرط دهم : پشت سر هم انجام دادن كارهاى وضو .
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 58
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٥٨