مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 481

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٤٨١

ممكن باشد وبعدا از عمل به آن عاجز شود ، از وقتي كه عاجز مىشود قسم أو به هم مىخورد . وهم چنين است اگر عمل كردن به نذر يا قسم يا عهد به اندازه اى مشقت پيدا كند كه نتواند آن را تحمل كند . ( مسأله 2593 ) : اگر پدر از قسم خوردن فرزند جلوگيرى كند ، يا شوهر از قسم خوردن زن جلوگيرى نمايد ، قسم آنان صحيح نيست . ( مسأله 2594 ) : هر گاه زن بي اجازه شوهر ، وفرزند بي اجازه پدر قسم بخورد ، پدر وشوهر مىتوانند قسم آنان را به هم بزنند ، بلكه ظاهر آن است كه قسم خوردن آنها بي اجازه پدر يا شوهر منعقد نمىشود . وهم چنين است حكم كنيز وبنده نسبت به مولايشان . ( مسأله 2595 ) : اگر شخص از روى فراموشى ، يا ناچارى يا غفلت به قسم عمل نكند ، كفاره بر أو واجب نيست ، ونيز اگر مجبورش كنند كه به قسم عمل ننمايد . وقسمي كه آدم وسواسى مىخورد ، مانند اين كه مىگويد والله الان مشغول نماز مىشوم ، وبه سبب وسواس مشغول نمىشود ، اگر وسواس أو طورى باشد كه بي اختيار به قسم عمل نكند كفاره ندارد . ( مسأله 2596 ) : كسى كه قسم مىخورد كه حرف من راست است چنانچه حرف أو راست باشد قسم خوردن أو مكروه است ، واگر دروغ باشد حرام واز گناهان بزرگ مىباشد ; ولى اگر براي اين كه خودش يا مسلمان ديگرى را از شر ظالمي نجات دهد ، قسم دروغ بخورد اشكال ندارد بلكه گاهى واجب مىشود ; اما اگر بتواند توريه كند يعنى هنگام قسم خوردن طورى نيت كند كه دروغ نشود بهتر است كه توريه نمايد ، مانند اين كه اگر ظالمي بخواهد كسى را اذيت كند ، واز انسان بپرسد كه أو را ديده اى وانسان يك ساعت پيش أو را ديده باشد ، بگويد أو را نديده أم وقصد كند كه از پنج دقيقه پيش نديده أم .