آنان برساند ، وهم چنين است خمس دادن به أو تا در نفقات غير واجبه اش صرف
نمايد .
( مسأله 1783 ) : چنانچه مخارج سيد يا سيده اى كه همسرش نيست بر أو
واجب باشد ، نمىتواند خوراك وپوشاك وساير نفقات واجبه أو را از خمس
بدهد ، ولى اگر مقدارى خمس به أو بدهد كه به مصرف ديگرى - غير از نفقات
واجبه - برساند اشكال ندارد .
( مسأله 1784 ) : به سيد فقيرى كه مخارجش بر ديگرى واجب است وأو
نمىتواند مخارج آن سيد را بدهد يا دارد ونمى دهد ، مىتوان خمس داد .
( مسأله 1785 ) : احتياط لازم است كه بيشتر از مخارج يك سال به يك سيد
فقير خمس ندهند .
( مسأله 1786 ) : اگر در شهر محل سكونت شخص ، سيد مستحقي نباشد
ويقين يا اطمينان دارد كه بعدا نيز پيدا نمىشود ، يا نگهدارى خمس تا يافتن مستحق
ممكن نيست بايد خمس را به شهر ديگرى ببرد وبه مستحق برساند ، ولى بنابر
احتياط لازم نمىتواند مخارج بردن آن را از خمس بردارد ، واگر خمس از بين
برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده بايد عوض آن را بدهد ، واگر كوتاهى
نكرده چيزى بر أو واجب نيست .
( مسأله 1787 ) : هر گاه در شهر خودش مستحقي نباشد هر چند يقين يا
اطمينان دارد كه مىيابد ونگهدارى خمس تا يافتن مستحق ممكن باشد ، مىتواند
خمس را به شهر ديگرى ببرد ، واگر در نگهدارى آن كوتاهى نكند وتلف شود
نبايد چيزى بدهد - اگر چه احتياط مستحب است - ، ولى نمىتواند مخارج بردن
آن را از خمس بردارد .
( مسأله 1788 ) : اگر در شهر خودش مستحق باشد ، باز هم مىتواند خمس را
به شهر ديگرى ببرد وبه مستحق أولى وأفضل برساند ، ولى مخارج بردن آن را
بايد از خودش بدهد ، وچنانچه خمس از بين برود ، هر چند در نگهدارى آن
كوتاهى نكرده ضامن است .
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 317
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص٣١٧