مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 171

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٧١

( مسأله 906 ) : كسى كه اذان واقامه ديگرى را شنيده باشد ، چه با أو تكرار كرده يا نه ، چنانچه اذان گو اهليت اقتدا داشته وبين آن اذان واقامه ونمازى كه مى خواهد بخواند زياد فاصله نشده است ، مىتواند براي نماز خود اذان واقامه نگويد . ( مسأله 907 ) : اگر مرد اذان زن را با قصد لذت بشنود ، اذان أو ساقط نمىشود ، بلكه اگر قصد لذت هم نداشته باشد ساقط نيست . ( مسأله 908 ) : اذان واقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد ، ولى در نماز جماعت زنان اذان واقامه زن كافى است . ( مسأله 909 ) : اقامه را پس از اذان ، در حال ايستادن ، رو به قبله ، وبا طهارت از حدث ( با وضو يا غسل يا تيمم ) بايد گفت . ( مسأله 910 ) : اگر كلمات اذان واقامه را بدون ترتيب بگويد ، مانند اين كه حي على الفلاح را پيش از حي على الصلاة بگويد ، بايد از جائى كه ترتيب به هم خورده دوباره بگويد . ( مسأله 911 ) : مستحب است بين اذان واقامه به دو ركعت نماز يا اندكى نشستن ويا يك سجده بجا آوردن ويا يك قدم برداشتن وخواندن دعاهاى مأثوره ، فاصله دهد ، واگر بين آنها بقدرى فاصله دهد كه اذانى را كه گفته اذان اين اقامه حساب نشود ، مستحب است دوباره اذان بگويد . وبهتر است در نماز صبح به فاصله يك سجده ودعاى آن اكتفا شود . ( مسأله 912 ) : اذان واقامه بايد به عربى صحيح گفته شود ، پس اگر به عربى غلط بگويد ، يا به جاى حرفى حرف ديگر ، ويا مثلا ترجمه آن را به فارسي بگويد ، صحيح نيست . ( مسأله 913 ) : اذان واقامه بايد پس از داخل شدن وقت نماز گفته شود ، واگر فراموش كرده يا عمدى پيش از وقت بگويد باطل است . ( مسأله 914 ) : اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه ، بايد اذان را بگويد ، ولى اگر مشغول اقامه شده وشك كند كه اذان گفته يا نه ، گفتن اذان