چهارم : نماز عصر وعشاء مستحاضة .
پنجم : كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول يا مدفوع يا ريح خوددارى كند .
ششم : نماز عصر روز جمعه .
( مسأله 902 ) : اگر براي نماز جماعتى اذان واقامه گفته باشند ، كسى كه با
آن جماعت نماز مىخواند ، براي نماز خود اذان واقامه نگويد .
( مسأله 903 ) : در جائى كه عده اى مشغول نماز جماعتند ، يا نماز آنان تازه
تمام شده وصفها به هم نخورده است ، اگر انسان بخواهد فرادى يا با جماعت
ديگرى كه بر پا مىشود نماز بخواند ، بنابر احتياط با شش شرط اذان واقامه از
أو ساقط مىشود :
أول : آن كه نماز جماعت در مسجد باشد ، وگر نه ساقط شدن اذان واقامه
معلوم نيست .
دوم : آن كه براي نماز ، اذان واقامه گفته باشند .
سوم : آن كه نماز جماعت غير شيعه دوازده امامي ويا باطل نباشد .
چهارم : آن كه نماز أو ونماز جماعت در يك جا باشد ، پس اگر نماز جماعت
داخل مسجد باشد وأو بخواهد در بأم مسجد نماز بخواند ، ساقط نيست .
پنجم : آن كه نماز أو ونماز جماعت هر دو أداء باشد .
ششم : آن كه وقت نماز أو ونماز جماعت مشترك باشد ، مثلا هر دو نماز ظهر
يا هر دو نماز عصر بخوانند ، يا نمازى كه به جماعت خوانده مىشود نماز ظهر
باشد وأو نماز عصر بخواند ، يا أو نماز ظهر بخواند ونماز جماعت نماز عصر
باشد .
( مسأله 904 ) : اگر در شرط سوم يعنى صحت نماز جماعت شك كند ، اذان
واقامه از أو ساقط است ، ولى اگر در شرايط ديگر شك كند ، احتياط مستحب آن
است كه اذان واقامه را به قصد رجاء بگويد .
( مسأله 905 ) : مستحب است هنگام شنيدن اذان واقامه ديگرى هر قسمتى
را كه مىشنود آهسته تكرار كند .
مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 170
مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي
ص١٧٠